Hell-o fuckers and suckers!
Με αφορμή τη νεκρανάσταση του βλογ λοιπόν, ξέθαψα μια λίστα που έκανα όλο το προηγούμενο έτος, με μουσικούς που μετά λύπης έμαθα ότι τα κακάρωσαν κι αναμένω να επιστρέψουν από τον άλλο κόσμο για να χορέψουμε zombie hop.
Είναι εμφανής η εμμονή μου με τον θάνατο, δεν νομίζετε; Ο λόγος είναι απλός. Αφού αποζητώ κι εγώ σαν ήσυχο ανθρωαπάκι την σταθερότητα κι ασφάλεια. Η αλήθεια είναι ότι το μόνο σίγουρο σε αυτή τη ζωή είναι ότι μια μέρα όλοι θα πεθάνουμε. Έξοχα, μπορώ να βασιστώ σε κάτι που δεν υπόκειται στην αρχή της αβεβαιότητας!
Το ότι παρατηρώ αύξηση στα θανατικά των προσωπικοτήτων της μουσικής που με αρέσουν σημαίνει δύο πράγματα. Ή ότι έχω μεγαλώσει πολύ κι εγώ ή έχω πολύ αναχρονιστικά γούστα μουσικής.
Με τον φίλο ψυχανάγκα είχαμε ορίσει ένα αξίωμα για το πότε θα θεωρηθεί ότι πέθαναν όλοι οι Μεγάλοι Παλαιοί.
Για τους μεγάλους παλαιούς του ελληνικού σινεμα το κριτήριο θα ήταν όταν θα πέθαινε η Άννα Καλουτά (ξέρετε, αυτή η παλιά ηθοποιούς που αποχαιρετούσε μέσω καμερών όλους τους αποθανόντες συναδέλφους της εδώ και μια δεκαετία). Ε, λοιπόν τελικά πέθανε και αυτή πέρσυ, οπότε μπορείς να κλάψεις γοερά για το παλιό ελληνικό σινεμά.
Τώρα, για τα ιερά τέρατα της ξένης ροκ σκηνής το απόλυτο κριτήριο είναι ένας άνθρωπος που έχει κάψει από τα ναρκωτικά όλα του τα εγκεφαλικά κύτταρα αλλά ζει(?) ακόμα. Υes, you know who i'm talking about. Αν τα καταφέρει να πεθάνει και ο Ozzy (προυποθέτοντας πάντα ότι είναι ζωντανό αυτό το ghoul), μπορείς με ασφαλή επαγωγική σκέψη να τους θεωρήσεις όλους νεκρούς και το κεφάλαιο παλιά καλή ροκ κλειστό. Εκτός αν θεωρείς ότι ένας μαύρος Εβραίος ονόματι Lenny Kravitz για κάποιο λόγο ακούγεται σαν παλιοροκάς.
Και μετά από κάθε είδος, αυτό που ακολουθεί είναι τόσο καινοτόμο που ούτε καν καινούριο όνομα έχει. Βάζει ένα πρόθεμα post και ξεμπέρδεψε. post-rock, post-punk, post-porn, post-it και πάει λέγοντας. Μόνο post-metal δεν υπάρχει και δε νομίζω να βγει ποτέ, δεν θα είναι αρκετά τρου φασαρία για να το ακούσει ένας αληθινός μεταλλάς. Όχι, όχι φαντάσου post-έπικ μέταλ, αντί για σπαθιά και πέτσινα βρακιά o post-Joey DeMaio να ουρλιάζει κραδαίνοντας φωτόσπαθα και λανσάροντας το νανοβιοτικό σωβρακοφανελάκι του που του δίνει σούπερ μισογύνικες δυνάμεις. Αϊ post από δω!
Πίσω στο θέμα μας, ας παρουσιάσω τη λίστα:
Που χαθήκατε ρε παιδιά;
Εγώ πάντως πήρα πτυχίο (επιτέλους το έχω ώστε να το βάλω στον κ&*%# μου),και βγήκα από το κοφίνι μου να ζήσω ένα καλοκαίρι ξεγνοιασιάς(ναι, πήγα διακοπές σε άλλο νησί πέρα από την Σαμοθράκη!Yo-ho-ho and a bottle of rum...). Έζησα τις τελευταίες μου καταλήψεις και συνελεύσεις σαν φοιτήτρια και τελικά με την επιστροφή στα σκατά της ρουτίνας αποφάσισα να μεταφέρω την συνείδηση μου σε ηλεκτρονική μορφή κι είπα "βλογ, δεύρο έξω" κι εγένετο!
Με αφορμή τη νεκρανάσταση του βλογ λοιπόν, ξέθαψα μια λίστα που έκανα όλο το προηγούμενο έτος, με μουσικούς που μετά λύπης έμαθα ότι τα κακάρωσαν κι αναμένω να επιστρέψουν από τον άλλο κόσμο για να χορέψουμε zombie hop.
Είναι εμφανής η εμμονή μου με τον θάνατο, δεν νομίζετε; Ο λόγος είναι απλός. Αφού αποζητώ κι εγώ σαν ήσυχο ανθρωαπάκι την σταθερότητα κι ασφάλεια. Η αλήθεια είναι ότι το μόνο σίγουρο σε αυτή τη ζωή είναι ότι μια μέρα όλοι θα πεθάνουμε. Έξοχα, μπορώ να βασιστώ σε κάτι που δεν υπόκειται στην αρχή της αβεβαιότητας!
Το ότι παρατηρώ αύξηση στα θανατικά των προσωπικοτήτων της μουσικής που με αρέσουν σημαίνει δύο πράγματα. Ή ότι έχω μεγαλώσει πολύ κι εγώ ή έχω πολύ αναχρονιστικά γούστα μουσικής.
Με τον φίλο ψυχανάγκα είχαμε ορίσει ένα αξίωμα για το πότε θα θεωρηθεί ότι πέθαναν όλοι οι Μεγάλοι Παλαιοί.
Για τους μεγάλους παλαιούς του ελληνικού σινεμα το κριτήριο θα ήταν όταν θα πέθαινε η Άννα Καλουτά (ξέρετε, αυτή η παλιά ηθοποιούς που αποχαιρετούσε μέσω καμερών όλους τους αποθανόντες συναδέλφους της εδώ και μια δεκαετία). Ε, λοιπόν τελικά πέθανε και αυτή πέρσυ, οπότε μπορείς να κλάψεις γοερά για το παλιό ελληνικό σινεμά.
Τώρα, για τα ιερά τέρατα της ξένης ροκ σκηνής το απόλυτο κριτήριο είναι ένας άνθρωπος που έχει κάψει από τα ναρκωτικά όλα του τα εγκεφαλικά κύτταρα αλλά ζει(?) ακόμα. Υes, you know who i'm talking about. Αν τα καταφέρει να πεθάνει και ο Ozzy (προυποθέτοντας πάντα ότι είναι ζωντανό αυτό το ghoul), μπορείς με ασφαλή επαγωγική σκέψη να τους θεωρήσεις όλους νεκρούς και το κεφάλαιο παλιά καλή ροκ κλειστό. Εκτός αν θεωρείς ότι ένας μαύρος Εβραίος ονόματι Lenny Kravitz για κάποιο λόγο ακούγεται σαν παλιοροκάς.
 |
| Μπάντα post-apocalyptic doom metal |
Πίσω στο θέμα μας, ας παρουσιάσω τη λίστα:
- Steve Ray Vaughan
- Gary Moore
- Ronnie James Dio
- Ari Up
- Poly Sterene
- Lux Interior
 | ||
| I was a teenage werewolf |
- Gil Scott-Heron
Εντάξει, το μόνο που ήξερα είναι το The revolution will not be televised αλλά την μια φορά που είπα κι εγώ να το ψάξω για να το ακούσω ήταν η μέρα που πέθανε. WTF?
- Trish Keenan
- Mark Linkous
- O drummer των You say party!We say die!
- Malcolm McLaren
- Liz Taylor
Last but not least. Όχι για τη μουσική, ηθοποιός ήταν ο άνθρωπος, αλλά για τον μοναδικό, ευφυέστατο τρόπο που τα κατάφερε να σκοτώσει τον εαυτό του...
- David Caraddine
Αυτάααα.Για περισσότερες προσθήκες η λίστα είναι ανοιχτή.Επίσης, άμα έχετε κάποιον καλλιτέχνη που μισείτε θανάσιμα μπορείτε να μου τον προτείνετε. Έχω μια τάση να τους πεθαίνω μόλις τους ακούω. Μπορεί να είναι επειδή προσπαθώ να τραγουδίσω κιόλας.
