Zombie Apocalypse

Για μια ακόμη χρονιά, ο κόσμος δεν καταστράφηκε. Μέχρι και οι Μάγιας ήταν λάθος (ή έτσι νομίζουμε). Αλλά κάποιοι προετοιμάζονται στα παρασκήνια για τη μεγάλη μέρα...

 

Καλή χρονιά και Χριστός Ανέστη!

It is alive!

Hell-o fuckers and suckers!

Που χαθήκατε ρε παιδιά;

Εγώ πάντως πήρα πτυχίο (επιτέλους το έχω ώστε να το βάλω στον κ&*%# μου),και βγήκα από το κοφίνι μου να ζήσω ένα καλοκαίρι ξεγνοιασιάς(ναι, πήγα διακοπές σε άλλο νησί πέρα από την Σαμοθράκη!Yo-ho-ho and a bottle of rum...). Έζησα τις τελευταίες μου καταλήψεις και συνελεύσεις σαν φοιτήτρια και τελικά με την επιστροφή στα σκατά της ρουτίνας αποφάσισα να μεταφέρω την συνείδηση μου σε ηλεκτρονική μορφή κι είπα "βλογ, δεύρο έξω" κι εγένετο!

Με αφορμή τη νεκρανάσταση του βλογ  λοιπόν, ξέθαψα μια λίστα που έκανα όλο το προηγούμενο έτος, με μουσικούς που μετά λύπης έμαθα ότι τα κακάρωσαν κι αναμένω να επιστρέψουν από τον άλλο κόσμο για να χορέψουμε zombie hop. 

Είναι εμφανής η εμμονή μου με τον θάνατο, δεν νομίζετε; Ο λόγος είναι απλός. Αφού αποζητώ κι εγώ σαν ήσυχο ανθρωαπάκι την σταθερότητα κι ασφάλεια. Η αλήθεια είναι ότι το μόνο σίγουρο σε αυτή τη ζωή είναι ότι μια μέρα όλοι θα πεθάνουμε. Έξοχα, μπορώ να βασιστώ σε κάτι που δεν υπόκειται στην αρχή της αβεβαιότητας!

Το ότι παρατηρώ αύξηση στα θανατικά των προσωπικοτήτων της μουσικής που με αρέσουν σημαίνει δύο πράγματα. Ή ότι έχω μεγαλώσει πολύ κι εγώ ή έχω πολύ αναχρονιστικά γούστα μουσικής.

Με τον φίλο ψυχανάγκα είχαμε ορίσει ένα αξίωμα για το πότε θα θεωρηθεί ότι πέθαναν όλοι οι Μεγάλοι Παλαιοί.

Για τους μεγάλους παλαιούς του ελληνικού σινεμα το κριτήριο θα ήταν όταν θα πέθαινε η Άννα Καλουτά (ξέρετε, αυτή η παλιά ηθοποιούς που αποχαιρετούσε μέσω καμερών όλους τους αποθανόντες συναδέλφους της εδώ και μια δεκαετία). Ε, λοιπόν τελικά πέθανε και αυτή πέρσυ, οπότε μπορείς να κλάψεις γοερά για το παλιό ελληνικό σινεμά.

Τώρα, για τα ιερά τέρατα της ξένης ροκ σκηνής το απόλυτο κριτήριο είναι ένας άνθρωπος που έχει κάψει από τα ναρκωτικά όλα του τα εγκεφαλικά κύτταρα αλλά ζει(?) ακόμα. Υes, you know who i'm talking about. Αν τα καταφέρει να πεθάνει και ο Ozzy (προυποθέτοντας πάντα ότι είναι ζωντανό αυτό το ghoul), μπορείς με ασφαλή επαγωγική σκέψη να τους θεωρήσεις όλους νεκρούς και το κεφάλαιο παλιά καλή ροκ κλειστό. Εκτός αν θεωρείς ότι ένας μαύρος Εβραίος ονόματι Lenny Kravitz για κάποιο λόγο ακούγεται σαν παλιοροκάς.

Μπάντα post-apocalyptic doom metal

Και μετά από κάθε είδος, αυτό που ακολουθεί είναι τόσο καινοτόμο που ούτε καν καινούριο όνομα έχει. Βάζει ένα πρόθεμα post και ξεμπέρδεψε. post-rock, post-punk, post-porn, post-it και πάει λέγοντας. Μόνο post-metal δεν υπάρχει και δε νομίζω να βγει ποτέ, δεν θα είναι αρκετά τρου φασαρία για να το ακούσει ένας αληθινός μεταλλάς. Όχι, όχι φαντάσου post-έπικ μέταλ, αντί για σπαθιά και πέτσινα βρακιά o post-Joey DeMaio να ουρλιάζει κραδαίνοντας φωτόσπαθα και λανσάροντας το νανοβιοτικό σωβρακοφανελάκι του που του δίνει σούπερ μισογύνικες δυνάμεις. Αϊ post από δω!

Πίσω στο θέμα μας, ας παρουσιάσω τη λίστα:

• Steve Ray Vaughan

Απίστευτος κιθαρίστας. Βέβαια έχει είκοσι χρόνια που πέθανε αλλά εγώ τώρα το πήρα χαμπάρι. Μπαίνει επάξια στη λίστα γιατί σκοτώθηκε με στυλ. Έπεσε με το ελικόπτερο...

• Gary Moore

Μια από τα ίδια κι εδώ αλλά αυτός ήταν λιγότερος φαντασμαγορικός. Πέθανε από έμφραγμα.

• Ronnie James Dio

Συστάσεις δεν χρειάζονται για τέτοια φωνή. Και ήταν και καλό τυπάκι. Τελευταίο ηχογραφημένο τραγούδι "Metal will never die". You think so?

• Ari Up

Αυτό το ομολογώ με πείραξε αρκετά, κυρίως γιατί ήταν νέα. Το 1976 σχημάτισε τις Slits στα 14, όταν εγώ στην αντίστοιχη ηλικία ήμουν απασχολημένη με το να κολλάω τσίχλες στα μαλλιά μου. Μα γίνεται να πεθάνει άνθρωπος που ντύνεται έτσι;

• Poly Sterene

Ένα ολόκληρο απόγευμα γκάριζα όταν το έμαθα. Της ίδιας συνομοταξίας με την Ari Up, το έσκασε από το σπίτι στα 15, και έκανε τους X-Ray Spex στα 18. Πλούσια δράση και πλούσιες ιδέες. Θα μπορούσες να πεις ότι αυτές ήταν ανάμεσα στις πρώτες μουσικά χειραφετημένες γυναίκες που έθεσαν τις βάσεις για να εμφανιστεί το riot grrrl κίνημα στις αρχές των '90's. Oh bondage, up yours!

• Lux Interior

He was a human fly, it's spelled F-L-Y. The Cramps γαμώ! Μεγαλύτερος σαλταρισμένος δεν έχει ξαναπεράσει από τους φακέλους της μουσικής μου. Έδωσε ζωή και νόημα στο όρο psychobilly. Τον αγαπώ!

I was a teenage werewolf

• Gil Scott-Heron

Εντάξει, το μόνο που ήξερα είναι το The revolution will not be televised αλλά την μια φορά που είπα κι εγώ να το ψάξω για να το ακούσω ήταν η μέρα που πέθανε. WTF?

• Trish Keenan

Η τραγουδιάρα των Broadcast. Απλά μου κακοφάνηκε γιατί την εβδομάδα πριν πεθάνει από πνευμονία ξεκίνησα να τους ακούω πιο φανατικά. WTF?

• Mark Linkous

Leader των Sparklehorse. Καλό πρεζάκι κι αυτός. Λέει, μια φορά ήταν σε αναπηρικό καροτσάκι για μισό χρόνο, γιατί από τα ναρκωτικά έμεινε αναίσθητος πλακώνοντας τα πόδια του για 14 ώρες... Απλά τον ξέρω για δύο γλυκούλια ντουέτα με την PJ Harvey.

•  O drummer των You say party!We say die!

Πάλι καλά  που το παιδί έπαιζε drums και γυμναζόταν.

• Malcolm McLaren

Δεν ήταν ακριβώς μουσικός, λίγο απόλα ήταν,  αλλά η συμβολή του ήταν καίρια στη μουσική. Ήταν ο νονός των Sex Pistols και της πανκ αισθητικής, μαζί με την Vivienne Westwood (ναι, αυτής που ράβει φορέματα για το Sex and The City και άλλα τέτοια υψηλής κοπτοραπτικής). Τελευταίες λέξεις : "Free Leonard Peltier".

• Liz Taylor

Άσχετο,αλλά πέθανε κι αυτή. Στα σκυλιά να την πετάξω;

Last but not least. Όχι για τη μουσική, ηθοποιός ήταν ο άνθρωπος, αλλά για τον μοναδικό, ευφυέστατο τρόπο που τα κατάφερε να σκοτώσει τον εαυτό του...

• David Caraddine

Μπορεί να είχε φαντασιώσεις με την Uma Thurman, ως Bride, να τον κυνηγάει ακόμα για να τον πηδήξει/καθαρίσει. Τα γεγονότα είναι ότι τον βρήκανε νεκρό, κρεμασμένο σαν το σφαχτάρι και το πουλί σημαία. Γράφε "autoerotic asphyxiation accident". Well done,well done... Να γιατί δεν έπρεπε να κλέψει από τον Bruce Lee τον ρόλο του Σαολίν.

Αυτάααα.Για περισσότερες προσθήκες η λίστα είναι ανοιχτή.Επίσης, άμα έχετε κάποιον καλλιτέχνη που μισείτε θανάσιμα μπορείτε να μου τον προτείνετε. Έχω μια τάση να τους πεθαίνω μόλις τους ακούω. Μπορεί να είναι επειδή προσπαθώ να τραγουδίσω κιόλας.

 

Αλλά από ζέστη...Γάμησε τα!

 Επέστρεψε ο φίλος μου Megatron, σαν άλλος αμερικλάνος και με ενημέρωσε για της νέες δημοσιεύσεις του CDC εκεί στο Αμέρικα. To CDC είναι το κέντρο ελέγχου και πρόληψης ασθενειών και που λέτε, εξέδωσε έναν οδηγό επιβίωσης σε περίπτωση zombie apocalypse! Μάλιστα κάνει και αναφορά στο βιβλίο Zombie Survival Guide, που πρωτοπαρουσιάστηκε σε αυτό το μπλογκ για το δικό σας καλό!


Οπότε, θεώρησα ότι για να το λένε και οι αμερικάνοι κάτι μπορεί να ξέρουν και είπα να προπονηθώ για παν ενδεχόμενο. Έτσι πήγα για paintball. Με τίμημα πολλές μελανιές και αγκάθια στα πόδια, ανακάλυψα ακόμη ένα πράγμα στο οποίο δεν έχω απολύτως κανένα ταλέντο. Αλλά για όποιον το σκέφτεται να παίξει το συστήνω ανεπιφύλακτα. Υπό έναν όρο:

Σωστά ρούχα για paintball

Πολύ-μα πάρα πολύ λάθος ρούχα για paintball

Και μετά τις μπρουταλιές για να ισορροπήσω με την θηλυκή μου φύση, πήγα σε μια έκθεση κοσμήματος, όπου παρέλασαν όλες οι wannabe stylish της πόλης, ξινίζοντας τα μούτρα τους στους πάγκους. Κι εδώ πρέπει να παραδεχτώ για μια φορά τις Αθηναίες στο vintage. Η άλλη κατάφερε να φορέσει μπουρνούζι με τέτοιο τρόπο που δεν την μάζεψε ο μπόγιας όταν βγήκε από το σπίτι. Όχι σαν το βλαχοβίνταζ της Σαλονικιάς που φοραέι γυαλια μαρία η άσχημη, κόκκινο κραγιόν, κρεμαστό από κάνα τενεκέ με κορδέλα και πάει στην Βαλαωρίτου. Α, ξέχασα, δηλώνει και μπαϊσέξουαλ, χαλώντας την πιάτσα για τις αληθινές μπάι(Χριστέ μου!)  Όχι κυρά μου, μέχρι και το vintage θέλει θάρρος!

Αυτά είχα να πω.
Και στην θεσσαλονίκη από κρύο δεν λέει τίποτα, αλλά όταν κάνει ζέστη, γάμησε τα.

Fail in the city

Χάθηκα ε?  Ήταν για να πιστέψει ο κόσμος ότι πέθανα μετά το zombie riot και ότι έρχεται το zombie apocalypse. Αλλά στην πραγματικότητα εξαφανίστηκα καθώς είναι σκληρή δουλειά να γίνεις το τσιράκι της δασκάλας. Ευτυχώς είμαι σε καλό δρόμο.

Καλά να'ναι ο αμερικλάνος που μου θύμισε ότι ίσως κλικάρει και κανείς αυτό το μπλογκ. Και να πάει να γαμηθεί και το εντέρο μου που με αναγκάζει να μείνω μέσα (παίρνει εκδίκηση το κοκορέτσι του Πάσχα). Σαν αποτέλεσμα αυτής της ρετροσπεκτίβας θα διηγηθώ τις ιστορίες των αποτυχημένων προβολών που συνεχίζουν να παίζονται σε φεστιβάλ κι εγώ συνεχίζω να πηγαίνω.

1ο fail: Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ, θεματική ενότητα φετιχισμός: Τι το'θελα η hentai κι εγώ; Έφαγα μια ώρα βλέποντας έναν τύπο να γυαλίζει τα 600 ζευγάρια μπότες του και να ξεσκονίζει το βωμό με τα πιο σημαντικά πουλιά,αχέμ,αγόρια, που πέρασαν από τη ζωή του, αλλά στο βωμό αυτό δεν είχε τον άντρα που του παρέχει στέγη και λεφτά για την λόξα του. Δεν μπορώ να αποφασίσω ποιός ήταν ο πιο ηλίθιος.

Η δεύτερη ώρα κύλισε το ίδιο ευχάριστα, με ένα μάτσο ξεδοντιάριδες γιαπωνέζους μπαρμπάδες να μας εξηγούν πόσο γαμάτο είναι το bondage και πόσο πολύ γουστάρουν οι γιαπωνέζες να ταπεινώνονται. Κι εγώ η δύσμοιρη που νόμιζα ότι θα έβλεπα και κανένα σοβαρό ντοκιμαντέρ με ψυχολογικές και ιστορικές μελέτες.

Θα μου πεις,πήγαινα γυρεύοντας. Έπρεπε να το φανταστώ ότι απλά θα βάζαν μια κάμερα,ένα ταξίδι στο εξωτερικό, μια γνωριμία με έναν περιθωριακό και θα το πουλούσαν για το θέμα και μόνο.

Η τέχνη του να κρεμιέσαι από το ταβάνι,τώρα και στο σπίτι σας! 

Βασικά φτάνει, δεν γράφω για τις υπόλοιπες προβολές.
 Σε μια πήγα που άξιζε, και γίναμε και ολόκληρο θέμα στην Στεφανίδου!

Αν δεν είσαι άντρας, φοράς κουστούμι και σε λένε Ασκητή, δεν είσαι ειδικός στο σεξ και τις σχέσεις και δεν δικαιούσαι να μιλήσεις. (Αλήθεια , ο Ασκητής τα έχει λύσει τα δικά του θέματα; Γιατί πάντα αναρωτιόμουν ποιος τον πηδάει, που είναι λες και βγήκε από ποντικί βιντεοταινία του '80.)

Anyway, το άρθρο αυτούσιο είναι αυτό. Φαίνεται ότι κάποιος Θέμος προσπάθησε να βγάλει είδηση τραβώντας την απ'τα μαλλιά.

Στα υπόλοιπα random θέματα της μέρας: Εσάς η Άντζελα σας έστειλε μήνυμα; Ψάχνει τη φίλη της την Ειρήνη, γιατί μόλις χώρισε και θέλει καφέ. 

Την πρώτη φορά που είδα το μήνυμα στο κινητό της μαμάς μου,ψάρωσα γιατί πέτυχε και το όνομα. Η μάνα μου ευτυχώς δεν ψάρωσε, κυρίως γιατί βαριέται να στείλει μηνύματα. Αλλά τελικά υπάρχει κόσμος που την λυπήθηκε την Άντζελα, η οποία τελικά έχει στείλει  σε όλη την χώρα μηνύματα ψάχνοντας την Ειρήνη. Αυτό το μπλογκ συγκεντρώνει τις τραγικές μαρτυρίες των επιζησάντων εξαπατημένων που ακόμη αναρρώνουν από το σοκ.

Συγκεκριμένα, το πρώτο θύμα απάντησε: Συγνώμη δε με λένε Ειρήνη, αλλά μην στεναχωριέσαι κούκλα μου, όλα καλά θα πάνε. Κι εγώ χωρισμένη με δύο παιδιά είμαι και ξέρω.

Το δεύτερο θύμα ήθελε και να μάθει σε ποια πόλη είναι για να την πάει για τσάι και συμπάθεια.

Τσκ,τσκ και θα περίμενε κανείς ότι μετά από τόσα χρόνια απατών ο κόσμος θα ήταν υποψιασμένος.  

Τέλος, στην στήλη του fail and city: κέρδισα εισιτήριο για Pierced Arrows. Ο drummer τους είναι κάποιος χαμένος γιος των Ramones, και έχει γυάλινα μάτια γιατί σίγουρα τα έχει βγάλει έτσι όπως παίζει.

Και φυσικά δεν θα μπορούσαμε να παραλείψουμε την στήλη της μόδας από το παρών άρθρο. 

Φάτε μάτια ψάρια!

ΥΓ: RIP Ari Up
       RIP Poly Styrene
FUCK YOU CA

Ζomblogie

Σαν καλά nerds που ήμασταν ως παιδιά, πολλοί από εμάς έχουμε πρωταγωνιστήσει νοερά στο σενάριο 'Συντέλεια του κόσμου', όπου εμείς και ίσως και μερικοί άλλοι γαμάτοι ήμασταν μόνοι επιζήσαντες σε ένα μετα-αποκαλυπτικό σκηνικό.

Κάποιοι με περίεργα γούστα για χταπόδια, που διάβαζαν Ιούλιο Βερν στα 8 και Λαβκραφτ στα 12 φανταζόντουσαν ότι επέστρεψαν οι μεγάλοι παλαιοί στη Γη.

Άλλοι, περισσότερο ρεαλιστές, επηρεασμένοι από όλες τις ψυχροπολεμικές αμερικάνικες ταινίες που μας ποτίζαν, περπατούσαν σε ένα κόσμο-ερείπιο, αποτέλεσμα πυρηνικού ολέθρου.

Οι φαν του Στίβεν Κινγκ ονειρεύονταν τον ξαφνικό θάνατο του 99,9% του πληθυσμού, την ησυχία, και τις  ατελείωτες πεζοπορείες κάτω από τον καυτό ήλιο μέχρι την τελική μάχη του καλού και του κακού.

Κάποιοι την βρίσκαν με δεινόσαυρους, κλιματικές καταστροφές, αστεροειδείς, χριστιανικές αποκαλύψεις κτλ.

Το προσωπικό μου αγαπημένο σενάριο είναι τα zombies. Το λες και γεμίζει το στόμα σου: Ζουόμπιιιι.

Τα παλιά καλά, χαζά και αργά ζόμπι, όπως πρώτος έδειξε σε ντοκιμαντέρ ο Ρομέρο και συνέχισε σε διαδραστικές εφαρμογές το Resident Evil.
Τα ζόμπι δεν είναι χορτοφάγα, δεν σκέφτονται, δεν νοιώθουν και αποτελούν ιδανικούς κομπάρσους για σπλάτερ σκηνικά. Κινούνται με την χάρη ενός σκατού στον χώρο μέχρι την στιγμή που θα εντοπίζουν ζωντανή σάρκά. Μόλις γίνει αυτό, ακούγεται το χαρακτηριστικό πεθαμένο βογγητό και ξέρεις ότι ήρθε η ώρα να τρέξεις. Εκτός άμα είσαι ξάδερφος/η του Τσακ Νόρις, οπότε δεν μασάς. You take out your weapon of choice and let the fun begin!

Κάπως έτσι φαντάζομαι το τέλος του κόσμου...
Πριν λίγο καιρό λοιπόν, η οσία Πουκία προφήτεψε τον ερχομό ενός zombie apocalypse. Καθώς ήμουν υποψιασμένη ήδη για το γεγονός αυτό, δεν πήρα με ελαφρά την καρδιά τις προφητείες.

Έτσι διάβασα επιμελώς το Zombie Survival Guide , διάλεξα τα όπλα της επιλογής μου και αρματώθηκα περιμένοντας τα πρώτα κρούσματα.

Λένε ότι ξεκίνησε από τα περιστέρια... Κανείς δεν ξέρει την αλήθεια. Το μόνο που ξέρω είναι ότι φτάσανε, περπατάνε ανάμεσα μας και καλούν σε συνάθροιση και περιφορά των πτωμάτων τους στην πόλη.
Κι εσείς άπιστοι, δεν ακούσατε τις προφητείες. Μετανοείτε! Ήγγικε γαρ η βασιλεία των νεκροζώντανων!


Εγώ σας προειδοποίησα πάντως. Προλαβαίνετε να εξασκηθείτε στο Simulator του Resident Evil, να δείτε το Walking Dead και να ντυθείτε με τα πιο kick ass ρούχα που μπορείτε να βρείτε.
Και μια τελευταία συμβουλή: Always aim for the head.

ΠΑΝ-ΚΡΕΑΣ

Ρεεεε, δεν πάμε καθόλου καλά! Μόλις πάτησα πόδι στην Δεν-Θεσσ-Άλλο-Νίκη προφανώς και γριπώθηκα, αλλά δεν έιναι αυτό το πρόβλημα.
Θυμάστε τα καινούρια χάπια για τον κρετινισμό μου που σας έλεγα; Ε, κάνανε τόσο καλή δουλειά που από ζόμπι έχω μετατραπεί σε βρυκόλακας. Περίσσευμα ενέργειας; Έχω τόσο που σταματάει και ολόκληρο zombie apocalypse. Έχω να κοιμηθώ δυο βράδια και έχω 100% διαύγεια και ενέργεια. Τερμάτισα παιχνίδια, είδα sailor moon, ξεκίνησα ημερολόγιο, έπαιξα κιθάρα, έκανα puzzle, ξύρισα τα πόδια, μέτρησα τις αράχνες στο ταβάνι. Διαβάζω για την εξεταστική όλη μέρα και μπορώ να συνεχίσω κι άλλο, ίσως και για πάντα. Αυτό είναι καταδίκη!
Συμπέρασμα: ενέργεια έχω, αυτό που δεν έχω είναι ενδιαφέροντα. Τι να κάνει ένας κοινός, βαρετός άνθρωπος όταν του δώσεις ξαφνικά παραπάνω ώρες στη μέρα (βράδυ για την ακρίβεια); Θέλω να μπω κάτω απο το πάπλωμα και να χαθώ στους ονειρόκοσμους. Είναι σκληρό να χάνεις ξαφνικά την αποχαύνωση σου, ειδικά αν δεν έχεις και internet σπίτι. Life's a bitch.
Προτάσεις;